De grondleggers van Livar hielden varkens zoals elke andere varkenshouder, maar waren niet tevreden over hun werk en leven. In de jaren 90 was smaak en vleeskwaliteit geen prioriteit. Kleine varkenshouderijen veranderden in boerderijen met megastallen. Varkensvlees was een bulkproduct geworden: kostprijsgedreven en geproduceerd in de anonimiteit. Voor veel boeren leek dit de enige manier om te overleven. De grondleggers van Livar legden zich daar niet bij neer. Zij wilden terug naar de kern: kwaliteitsvlees boordevol smaak.
Ze deden inspiratie op in Spanje en wisten niet wat ze zagen. Kleinschalige boerderijen met speciale rassen, ander voer en bovenal gelukkige varkens en gelukkige boeren. Ook bezochten ze er diverse restaurants, waar ze varkensvlees proefden zoals het ooit was bedoeld. Terug op Limburgse bodem startte een intensieve zoektocht naar kwaliteit dat begon met het selecteren van de beste varkensrassen. Het concept Livar, het Limburgs Kloostervarken, was geboren.
De nieuwe varkensrassen werden volgens een monastieke levensvisie gehouden op de kloosterboerderij van Abdij Lilbosch, waar het dierenwelzijn hoog in het vaandel staat en de varkens worden gevoerd met regionaal geteelde granen, deels van eigen land. De sobere levensvorm van de broeders met respect voor mens, dier en omgeving sloot naadloos aan bij de visie van Livar. Alle ingrediënten waren aanwezig om de beste kwaliteit en smaak te ontwikkelen.
Livarvlees werd een begrip, en al snel werd de huisvesting in het klooster te klein. Er werd gezocht naar andere locaties waar de varkens op dezelfde manier konden leven als op de kloosterboerderij. Inmiddels zijn er meerdere boerderijen met Livarvarkens. Sinds 2009 heeft Livar haar eigen slagerij.
Vanaf de oorsprong is Livarvlees geliefd onder de betere restaurants en slagerijen, waarna het met zorg terechtkomt bij de eindconsument. Livarvlees is bekroond met het 3 sterren van het Beter Leven keurmerk van de Dierenbescherming.
